Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

Suggestions...

Λόγω των ημερών είναι νομίζω καλύτερα να σταματήσουμε τη γκρίνια και να περάσουμε λίγο καλά, να ψυχαγωγηθούμε με όποιο τρόπο θεωρεί καλύτερο ο καθένας, γιατί θα ακολουθήσουν (πολλά) δύσκολα...

Οι προτάσεις μου λοιπόν για φέτος έχουν ως εξής:

Βιβλία:
1. Μάρλον Μπράντο, Τραγούδια που μου έμαθε η μητέρα μου (αυτοβιογραφία) - Για να δεις τι γίνεται στο Χόλιγουντ, όπως τα διηγείται ένας μεγάλος...
2. Clive Barker, Αείπολη (Everville) - Για όσους αρέσει η fantasy και λίγο dark λογοτεχνία νομίζω είναι από τα καλύτερα που κυκλοφορούν 
3. Β. Ραφαηλίδης, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974 - Διαβάζεται σαν νερό και προσφέρεται για ιστορικές συγκρίσεις και απομυθοποιήσεις
4. Chuck Klosterman, Fargo Rock City: A heavy metal Odyssey in rural North Dakota - Ακόμα και για ένα χρόνο να έχεις υπάρξει μεταλλάς, θα συγκινηθείς.
5. Μ.Ανδρουλάκης - Ζητούνται Αλχημιστές - Μακράν το πιο ενδιαφέρον βιβλίο του και με πολύ έξυπνο θέμα.

+1.Αρκάς. Ισοβίτης ή/και Χαμηλές Πτήσεις (έγχρωμοι τόμοι) - Τα διαβάζω εδώ και 10 χρόνια και ακόμα υπάρχουν στιγμές που κλαίω από τα γέλια...


Μουσική
1. Bob Dylan - Highway 61 Revisited. Το ακούς και ανακαλύπτεις την μαγεία της απλότητας
2. Trans-Siberian Orchestra - Christmas Eve and other stories. Πολύ ενδιαφέρουσα μίξη συμφωνικού rock με musical, με πολλούς ηθοποιούς του Broadway για τραγουδιστές!
3. Green Day - 21st Century Breakdown. Για μένα, το ροκ άλμπουμ της περασμένης χρονιάς...και μας αφορά όλους είτε το θέλετε είτε όχι!
4. Kvelertak - Kvelertak Δεν είναι για όλους, όσοι όμως θέλουν πραγματικά φρέσκο σκληρό ήχο ας το ακούσουν και θα με θυμηθούν
5. Queen - Innuendo. Τι θα πει γιατί; Άκου πως τραγούδαγε ο άνθρωπος, με εξασθενημένο οργανισμό, λίγες μέρες πριν πεθάνει!

+1. Thievery Corporation - The Mirror Conspiracy. Ότι πρέπει για μουσικό 'χαλί' στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
+2. Frank Sinatra - Best Of. Νομίζω το καλύτερο soundtrack για Χριστούγεννα..διαχρονικά!


DVD
1. Το ροζ λαγωνικό (After the Fox) : Ο Πίτερ Σέλερς σε ιταλική κωμωδία...χαμός!
2. The Score Ταινια με Μ.Μπράντο, Ρ.ΝτεΝίρο και Ε.Νόρτον γίνεται να μην είναι καλή;
3. Το λιμάνι της αγωνίας (On the waterfront) : Περιπέτεια της εποχής που 2 ατάκες αρκούσαν για να πει η ταινία όσα ήθελε
4. U2 - Live in Sydney (1993) : Πολύ μπροστά οι τύποι. Για Κυριακή μεσημέρι ότι πρέπει...και στο Love is blindness θα χάσεις την επαφή με το περιβάλλον.
5. Σχεδόν Διάσημοι (Almost Famous): Αν είσαι μουσικόφιλος και δεν το έχεις δει...ντροπή σου!

+1. Starsky & Hutch: Δε με νοιάζει τι λέτε, ο Μπεν Στίλερ είναι θεός! Απλά δείτε τη σκηνή του καφέ!

Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

Χρεωκοπία

Ας λάβουμε υπόψη μας τα εξής για ένα υποθετικό πολιτικό κόμμα:

1. Προέρχεται από μια κυβερνητική θητεία 5 ετών η οποία κατά την πλειονότητα της κοινής γνώμης θεωρείται ως η χειρότερη της μεταπολίτευσης αναφορικά με το έργο που παρήγαγε. Ο πρωθυπουργός της συγκεκριμένης κυβέρνησης δε δεν έχει κάν το σθένος να υπερασπισθεί στοιχειωδώς τις πολιτικές του επιλογές και αποφάσεις αλλά επιλέγει να κρύβεται στα εξοχικά και στις εκδρομές.
2. Είναι ένα κόμμα που πρόσφατα εξέλεξε για αρχηγό του τον άνθρωπο που είναι υπέυθυνος για την πτώση του από την εξουσία λίγα χρόνια πριν. Αυτόν που πάρα πολλοί (και μέσα από το ίδιο το κόμμα του) έχουν κατηγορήσει ότι χρηματίστηκε για να ρίξει την κυβέρνηση το 1993.
3. Είναι το παραδοσιακό κόμμα της που εκπροσωπεί την 'δεξιά' πολιτική σε μία χώρα. Παρόλα αυτά έχει καταφέρει να εμφανίζεται αντίθετο σε πολιτικές που αν ήταν στην εξουσία θα είχε σίγουρα εφαρμόσει (ή θα ήθελε να εφαρμόσει αν δεν φοβόταν το πολιτικό κόστος).
4. Έχει διαγράψει ορισμένα από τα σημαντικότερα στελέχη του (με πιο πρόσφατη τη διαγραφή της θεωρούμενης ως Νο2 του κόμμματος για πολλά χρόνια) με σκοπό να διατηρήσει την ιδεολογική καθαρότητα της παράταξης. Η δε τελευταία διαγραφή απειλεί να αφαιρέσει έως και 20 βουλευτές από την (ήδη ισχνή) βουλευτική δύναμη του εν λόγω κόμματος.
5. Τα σοβαρά στελέχη της εν λόγω παράταξης αξιοποιούνται από ελάχιστα έως καθόλου, καθώς πρωτιμούνται απαρχαιωμένοι και λαϊκίστικοι πολιτικοί λόγοι.

Αν όλα τα παραπάνω δεν καταδεικνύουν την πολιτική χρεωκοπία μιας παράταξης, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να συνιστούν...

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010

Which side are you on?

Άκουγα προχθές στο ραδίοφωνο ένα δημοσιογράφο που αναφερόταν στις διαδηλώσεις που γίνονται τις τελευταίες μέρες σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Κλείνοντας το σχολιασμό ανέφερε: "Το ξέρετε ελπίζω πως (για οποιαδήποτε ουσιαστική αντίδραση ή κοινωνική αλλαγή) οι Ευρωπαίοι είναι η μοναδική μας ελπίδα... Γιατί; Μα αφού στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε εργατική ούτε αστική τάξη!".

Η εξήγηση που έδωσε ήταν πως τα μέλη της εργατικής τάξης της χώρας μας ντρέπονται γι' αυτό που είναι, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αλλάξουν κοινωνικό στρώμα και να φανούν πλουσιότεροι, ενώ πολλοί από αυτούς (με μισθούς 800-900 € ή λιγότερα) παίρνουν ακριβά ρούχα και αυτοκίνητα (με 1200 δόσεις..) για να περνάνε ότι είναι απ' τους 'άλλους', της υψηλής κοινωνίας. Οι δε (υποτιθέμενοι) 'αστοί' είναι τις περισσότερες φορές ψιλό-λαμόγια που έτυχε να βγάλουν λεφτά (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) και απλά πουλάνε μούρη. Ο αστός έχει απλά γίνει συνώνυμο του πλούσιου!


Καθώς άκουγα τα λόγια του δημοσιογράφου συνειδητοποίησα πόσο απλό είναι αυτό που λέει...και πόσο δίκιο έχει!


Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη οι εργάτες είναι βιοπαλαιστές μεν, περήφανοι δε, ο συνδικαλισμός ενεργοποιείται σχεδόν πάντα για ουσιαστικά θέματα που θίγουν τους εργάτες και είναι ΜΑΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΝΩΜΕΝΟΣ, όχι κατατμημένος ανάλογα με την κομματική συνιστώσα και τα συμφέροντα του κάθε εργατοπατέρα. Οι δε αστοί είναι συνήθως πιο εύποροι, ταυτόχρονα όμως καλλιεργημένοι και με κοινωνική συνείδηση και αντανακλαστικά (ιδιαίτερα στη Γαλλία), αντιπροσωπεύοντας τη διανόηση και τον πνευματικό κόσμο ως τον αρωγό για τις κοινωνικές αλλαγές. Το κοινό χαρακτηριστικό και στις 2 κοινωνικές τάξεις στην Ευρώπη είναι ότι υπάρχει ξεκάθαρη άποψη για το που ανήκει και τι ρόλο παίζει ο κάθε πολίτης. Ας θυμηθούμε τις τεράστιες απεργίες των συνδικάτων στην Αγγλία της Θάτσερ το '84-'85, τις πάμπολες μαζικότατες κινητοποιήσεις των εργατών στη Γαλλία (μία είναι ακόμα εν ισχύ), αλλά και το Μαή του '68 (πρωτοστάτες του οποίου ήταν αστοί φοιτητές), την Ισπανική επανάσταση, κλπ.

Ουσιαστικά, στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία ταξική συνείδηση ή τουλάχιστον είναι αρκετά περιορισμένη σε σχέση με τα υπόλοιπα δυτικό-ευρωπαϊκά κράτη. Σε αυτό έχει μεγάλη ευθύνη το ΠΑΣΟΚ, και κυρίως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος με την πολιτική ('81-'88) του "πάρε κόσμε" ουσιαστικά δημιούργησε ένα τεράστικο μεσαίο κοινωνικό-οικονομικό  στρώμα που περιλαμβάνει από αγρότες μέχρι γιάπηδες και οι οποίοι μεταξύ τους δεν έχουν τίποτα απολύτως κοινό, εκτός από παρόμοια φορολογική δήλωση. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Ας μην απορούμε λοιπόν όλοι πως γίνεται και μας πηδάει το ΔΝΤ και δεν αντιδρά ο κόσμος (όπως θα έπρεπε τουλάχιστον). Η απάντηση είναι χρόνια μπροστά μας, γύρω μας, την ξέρουμε. Και είμαστε όλοι κομμάτι της...

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Αντιφάσεις

Σε αυτήν την ανάρτηση θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα σύγχρονο φιλόσοφο των οικονομικών και διοικητικών επιστημών: Τον κύριο Peter Drucker (1909-2005). Πρόκειται κατά κοινή ομολογία για τον πιο σημαντικό και επιδραστικό management guru του 20ου αιώνα, αυτόν που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την δομή και λειτουργία της σύγχρονης πολυεθνικής επιχείρησης.

Εν ολίγοις, μόνο το διάστημα 1950-1970:

- Εισήγαγε (και ουσιαστικά επέβαλε) την έννοια της αποκέντρωσης (ευθυνών, λειτουργιών, εγκαταστάσεων) των επιχειρήσεων

- Εξέφρασε πρώτος την άποψη ότι οι εργάτες είναι κεφάλαιο για την εταιρεία και όχι αναλώσιμο υλικό. Καλλιέργησε την έννοια ότι η βελτιστοποίηση της απόδοσης της επιχείρησης επιτυγχάνεται όταν καλλιεργείται σχέση εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού με τους εργάτες, άποψη που ουσιαστικά αποτελεί την ουσία του Γιαπωνέζικου μοντέλου ανάπτυξης (για αυτό και οι Ιάπωνες managers πίνουν νερό στο όνομα του)

- Δημιουργήσε την έννοια των 'Εργατών Γνώσης' (knowledge workers) και την πρωτοποριακή για την εποχή άποψη ότι η γνώση θα είναι το Νο1 asset μιας εταιρείας έναντι των πρώτων υλών που ίσχυε μέχρι τα 70s.

Ουσιαστικά, ως business φιλόσοφος, καθόρισε τη μορφή της επιχείρησης όπως την ξέρουμε σήμερα, θέτοντας τις βάσεις ώστε οι ήδη μεγάλες (αλλά βασικά μονολιθικές, προσωποκεντρικές και παλιομοδίτικες) Αμερικάνικες εταιρείες του 1950 να μετεξελιχθούν σε ευέλικτους και πιο ανθρωπιστικούς πολυεθνικούς οργανισμούς με όλα τα συνεπακόλουθα της εξέλιξης αυτής.

Ο λόγος που κάνω αυτήν την αναφορά είναι γιατί στην φιλοσοφία του Peter Drucker παρατηρώ 2 πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά:

1. Έδινε ιδιαίτερο βάρος στην ηθική πλευρά της λειτουργίας της επιχείρησης και γενικότερα κάθε συναλλαγής, όντας επηρρεασμένος από τον Αριστοτέλη και τον Κομφούκιο. Θεωρούσε πως υπάρχει ένα κοινό και ενιαίο σύνολο ηθικών αξιών και αρνούταν να αξιολογήσει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες κάτω από διαφορετικό πρίσμα

2. Περιέγραφε τον εαυτό του ως generalist αντί για specialist. Ο ίδιος είχε σπουδάσει Ιστορία, Διεθνές Δίκαιο, Κοινωνιολογία και Οικονομικά, χωρίς να έχει εξειδικευτεί ιδιαίτερα σε κανένα από αυτά, καθώς πίστευε πως ένας οργανισμός πρέπει να μελετάται υπό πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες. Θεωρούσε το managenent τέχνη και τα οικονομικά μια βαθιά κοινωνική επιστήμη επηρρεασμένη περισσότερο από την κοινωνιολογία παρά τα μαθηματικά.

Πόσο περίεργα ακούγονται λοιπόν τα παραπάνω στην σύγχρονη επιχειρηματική πραγματικότητα; Στην εποχή όπου κυριαρχεί η προτροπή για εξειδίκευση και η εμβάθυνση σε συγκεκριμένους τομείς γνώσεων, καθώς επίσης η άποψη πως 'στη δουλεία μπορεί να χρειαστεί να κάνεις τα στραβά μάτια ή να λερώσεις τα χέρια σου'.

Πόσο αντιφατικό είναι άραγε που ο εκ των βασικών δημιουργών του σύγχρονου management πίστευε σε τόσο διαφορετικά πράγματα απ' ότι οι επίγονοι του;

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010

5 καλοί λόγοι...

Πολλές φορές τείνουμε να βλέπουμε μόνο τη μια πλευρά των πραγμάτων. Συχνά όμως και η αντίθετη άποψη έχει εξίσουν ισχυρά επιχειρήματα. Ορίστε κάποια παραδείγματα:


5 καλοί λόγοι...


...για να θέλεις να ζείς στην Ελλάδα:

1) Η καλύτερη και πιο ευρεία σε ποικιλία κουζίνα της Ευρώπης
2) Οι άνθρωποι: με πολλά ελλατώματα αλλά αληθινοί
3) Η ελευθερία της πολιτικής έκφρασης
4) Ο καιρός
5) Η θάλασσα


...για να σ'αρέσει η Αντζελα Δημητρίου

1) Είναι αυθεντική
2) Στα νιάτα της ήταν καλή φωνή
3) Δε 'μασάει' με τους τύπους που πάνε να το παίξουν έξυπνοι
4) "Είναι κάτι χαρακτήρες τελειωμένοι αναπτήρες!"
5) "Κάνε στην άκρη να περάσω, απόψε θα σε ξεπεράσω!"


...για να μην βλέπεις Το Νησί:

1) Υπάρχουν άπειρα κλασικά έργα Ελλήνων συγγραφέων που θα μπορούσαν να έχουν επιλεχθεί στη θέση του
2) Περιγράφει πράξεις και καταστάσεις που η ανθρώποτητα πρέπει να ξεχάσει, όχι να τις βλέπει στην TV
3) Σε παίρνει ο ύπνος μέχρι να υπάρξει λίγο δράση
4) Σου γαμάει την ψυχολογία..
5) ...και είναι και Δευτέρα!


...για να βλέπεις Big Brother

1) Κάποιοι από τους συμμετέχοντες βγάζουν τρελό γέλιο
2) (αν είσαι άντρας) οι γυναίκες είναι κορμάρες
3) (αν είσαι γυναίκα) οι άντρες είναι σφίχτες
4) Είναι ότι πρέπει για να χαζεύεις ενώ τρως βραδινό: ούτε πρέπει να κοιτάς συνεχώς, ούτε αγχώνεσαι μη χάσεις την πλοκή
5) Παραδέξου το: σ΄ αρέσει να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα!


...για να μην θέλεις να είσαι εφοπλιστής

1) Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες
2) Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όποιος έχει πολλά λεφτά θα πέσει θύμα κλοπής/ληστείας/απαγωγής τουλάχιστον 1 φορά
3) Η δουλεία γίνεται μέρος της προσωπικής σου ζωής
4) Πρέπει συνεχώς να είσαι σοβαροφανής και κυριλάτος
5) Αν δεν πάνε καλά οι δουλειές θα καταλήξεις σαν τον Πατέρα και τον Μαρινάκη!



 Υ.Γ.: Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι συμφωνώ απόλυτα με ότι αναφέρεται...ούτε βέβαια ότι διαφωνώ!

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010

You get what you payed for!

Έτος 2010, Ελλάδα: Η χώρα βρίσκεται στα όρια της χρεωκοπίας, με το ηθικό του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας τσακισμένο και χωρίς καμία θετική προοπτική να διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον. Τι κάνουν για όλα αυτά οι πολιτικοί αρχηγοί του τόπου:

α) Ο πρωθυπουργός της χώρας θεωρεί συνετό να εκβιάσει το λαό με προσφύγη σε βουλευτικές εκλογές αν δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης στις (υποτιθέμενες) αυτοδικοικητικές εκλογές. Και αυτό ενώ γνωρίζει τις καταστροφικές συνέπεις που θα είχε μια τέτοια κίνηση για την οικονομία και τη κρατική λειτουργία και επιπλέον ενώ μόλις ένα χρόνο πριν κέρδισε την εξουσία με μια από τις μεγαλύτερες εκλογικές διαφορές στη μεταπολίτευση.

β) Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ στο εξωτερικό λέει ότι στηρίζει την προσπάθεια της χώρας και το μνημόνιο, στο εσωτερικό το καταψηφίζει και κατακρίνει την κυβέρνηση για την πολιτική της. Τολμά δε να αρθρώνει ότι μόνη της η παρούσα κυβέρνηση μας έσυρε στο ΔΝΤ, κάνοντας τον κινέζο στα όσα τραγικά έπραξε το κόμμα του ως κυβέρνηση για 5 χρόνια! Ο δε πρώην πρωθυπουργός παίζει κρυφτούλι με τον κόσμο, ξεφτιλίζοντας όποια αξιοπρέπεια του είχε μείνει και θυμίζοντας καθημερινά στους πολίτες πόσο μεγάλο λάθος έκαναν που τον ψήφισαν!

γ) Η αρχηγός του ΚΚΕ θεωρεί λύση το να αποκόπτουμε τα λιμάνια της χώρας ώστε να μην μπορούν να μας φέρνουν τους (κακούς αστούς ιμπεριαλιστές) τουρίστες. Επίσης, να διοργανώνουμε πορεία με οποιαδήποτε αφορμή, να καταλαμβάνουμε εθνικά μνημεία και άλλα τέτοια 'ωραία' που συμβάλλουν "ουσιαστικά και εποικοδομητικά" στην έξοδο της χώρας από την τρέχουσα κατάσταση. Η ίδια πανηγυρίζει για την αύξηση των ποσοστών του ΚΚΕ στις δημοτικές εκλογές (με αποχή κοντά στο 50% που πάντα ευνοεί τα κόμματα με ισχυρή βάση ψηφοφόρων...) και για την καταδίκη του μνημονίου από το λαό.

Τα υπόλοιπα κόμματα της βουλής κινήθηκαν σε παρόμοια μοτίβα, μην κάνοντας κάποια ουσιαστική πρόταση για την βελτίωση της τρέχουσας κατάστασης.

Τι μας δείχνουν όλα αυτά αν όχι ότι το πολιτικό μας σύστημα αποτελείται από ανθρώπους με μικρό πολιτικό ανάστημα, κοντόφθαλμους και άτολμους, οι οποίοι την κρισιμότερη στιγμή δείχνουν παροιμιώδη έλλειψη πατριωτισμού και ομοψυχίας; Ανθρώπους που επιλέγουν να ικανοποιήσουν άλλα συμφέροντα (ψηφοφόρους, βουλευτές/στελέχη του κόμματος, προσωπικές φιλοδοξίες, κλπ) αλλά σίγουρα όχι το συμφέρον της χώρας και του συνόλου των πολιτών.

Ούτε ένας κομματικός αρχηγός (εκτός ίσως από τον Καρατζαφέρη...κοίτα που φτάσαμε!) δεν έχει κάνει πρόταση για κυβέρνηση εθνικής ομοψυχίας, έστω για διάστημα 1-2 ετών μέχρι να ορθοποδήσουμε. Ούτε ένας δεν μίλησε για την ανάγκη να πέσουν οι τόνοι και να συνεργαστούν ενόψει της κρισιμότητας της κατάστασης.

Μπροστά σε όλο αυτό το πανηγύρι οι πολίτες δεν έχουν πολλές επιλογές στο πως ψηφίζουν: Αποχή, Άκυρο ή (για μια ακόμη φορά) επιλογή του μη χείρον...μόνο που (απ' ότι φάνηκε στις δημοτικές εκλογές) έχουν αρχίσει να κουράζονται από την τρίτη επιλογή.