Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

You never give me your money

Παρατηρώ τελευταία, όπως αρκετοί, το σούσουρο που γίνεται με το κίνημα 'Δεν Πληρώνω'. Έχω καταλήξει τελικά πως πρέπει να είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που και τα 2 αντιμαχόμενα μέρη έχουν ταυτόχρονα δίκιο και άδικο.

Από τη μία τα μέλη του κινήματος έχουν δίκιο ότι τα διόδια σε όλη την Ευρώπη είναι απείρως φθηνότερα αναλογικά με τη χρήση των δρόμων, όπως επίσης ότι ισχύει το 'διόδια ή τέλη κυκλοφορίας (όχι και τα 2 όπως εδώ), ανάλογα με το σύστημα κάθε χώρας. Από την άλλη όμως, και επειδή μιλάμε για σοβαρά κράτη, εκεί η φοροδιαφυγή είναι ελάχιστη σε όλους τους τομείς, με αποτέλεσμα η εκάστοτε κυβέρνηση να έχει κονδύλια για να ολοκληρώνει μόνη της το έργο (και συνεπώς να χρεώνει χαμηλότερα διόδια, απλά για να βγάλει το κόστος του έργου) και όχι να το αναθέτει σε λαμόγια κατσκευαστές κοινοπράκτες. Έχουμε λοιπόν, όπως και σε πολλά άλλα πράγματα, τους δρόμους και τα διόδια που μας αξίζουν!

Από την άλλη, η κυβέρνηση έχει και αυτή τα δίκια της να λέει ότι τις (ληστρικές και γενικώς απαράδεκτες) συμβάσεις με τις κοινοπραξίες, οι οποίες προβλέπουν ότι ΄πρώτα πληρονόμαστε και μετά φτιάχνουμε δρόμο' τις υπέγραψαν οι προηγούμενοι (ξέρετε, οι 'σεμνά και ταπεινά'...). Συνεπώς, είναι πλέον νόμιμες συμβάσεις και δεν μπορεί η τωρινή κυβέρνηση να τις προσβάλλει και να αλλάξει τους όρους τους. Από την άλλη όμως, είναι τραγικό να μιλάει ο Ρέππας για τζαμπατζήδες κλπ λες και ξαφνικά ξύπνησε σε μια άλλη χώρα που όλοι έχουμε χρήμα που ρέει από τα μπατζάκια και απλά το κάνουμε μασούρια! Επιπλέον, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η λύση δεν είναι να ποινοικοποιείς την μη πληρωμή κομίστρων τα οποία όλοι ξέρουν πως (αν και καλύπτονται από τις παραπάνω συμβάσεις) είναι απαράδεκτα υψηλά και κοινωνίκα άδικα.

Εν κατακλείδι, η κατάσταση θα μπορούσε να εκτονωθεί αν το κράτος αντιλαμβανόταν το δίκαιο των αιτημάτων των πολιτών και προσπαθούσε να κινηθεί έξυπνα 'γύρω' από τις συμβάσεις καθιερώνοντας κάρτες εβδομαδιαίων, μηνιαίων ή 6μηνιαίως διελεύσεων που να προσέφεραν χαμηλότερο συνολικό κόμιστρο ή εξέταζε σε ποιά σημεία δεν υπάρχει παράπλευρος δρόμος χωρίς διόδια (όπως ορίζει ο νόμος ότι πρέπει να υπάρχει) και να αναγκάσει τους κατασκευαστές να τηρήσουν όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Και οι πολίτες φυσικά θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οπως σε τόσα άλλα πράγματα, ένα μέρος της ευθύνης βαραίνει όλους εμάς, και ότι θα πρέπει όλοι τελικά να συνεισφέρουμε στην λύση του προβλήματος με το να είμαστε διαλλακτικοί και πρόθυμοι για υποχωρήσεις εκατέρωθεν.

Υ.Γ. Αντίστοιχα, αντί η κυβέρνηση να αυξάνει 40% το εισητήριο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (τιμωρώντας έτσι ουσιαστικά αυτούς που πληρώνουν) θα μπορούσε (επιτέλους) να βάλει σοβαρά μηχανήματα ελέγχου στους σταθμούς, ώστε να μην μπορεί να περάσει όποιος δεν χτυπάει εισητήριο. Τόσο 'δύσκολη' είναι η λύση στο πρόβλημα...

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Τι θα πεί...;

Χθές ξαφνικά μου ήρθε να σφυρίζω αυτό .

Νομίζω ότι συνοψίζει πολύ εύστοχα σε 2.20 λεπτά τι φταίει τελικά σε αυτόν τον τόπο...Προφήτης ο μεγάλος!

P.S. Ο τίτλος του τραγουδιού δεν αποτελεί σπόντα για κανέναν πρώην πρωθυπουργό...

Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011

The day the music died...Vol 2

Σε ένα από τα πρώτα άρθρα σε αυτό το blog είχα σχολιάσει πως το free downloading και γενικότερα η δωρεάν πρόσβαση άνευ όρων αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουν σε τέλμα την ποιοτική μουσική. Ένας ακόμα λόγος κατά τη γνώμη μου που οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότεροι νέοι ποπ και ροκ καλλιτέχνες είναι αρκετά ως πολύ βαρετοί, στα όρια του νερόβραστου (φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις είναι όμως λίγες). Και δε μιλάω μόνο για τον Justin Bieber, τα boy bands κλπ. Όλοι σχεδόν οι σύγχρονοι σταρ ξεχειλίζουν από βαρεμάρα και politically correct συμπεριφορά...

Παραδείγματα άπειρα. Καταρχάς όλα τα μέλη της alternative/indie rock σκηνη (Kasabian, Snow Patrol, Coldplay, Arcade Fire κλπ), η οποία κυριαρχεί εμπορικά στους ροκ σταθμούς, μοιάζουν σαν απλούς καθημερινούς τύπους που δεν αποκλείεται να μένουν ακόμα με τους γονείς τους, και ας είναι μεγάλοι ροκ σταρ. Τα sex symbol πλέον είναι σχεδόν πάντα κοριτσάκια/αγοράκια που δεν μπορούν καλά-καλά να διαχειριστούν τους εαυτούς τους, σε σημείο που να παρουσιάζεται ως ξέκωλο η Christina Aguilera που είχε δηλώσει πριν λίγα χρόνια τι...; Ότι δεν είναι παρθένα και έχει αλλάξει 4-5 συντρόφους! Η ζωή των σταρ είναι δε τόσο ξέφρενη που η Amy Whinehouse έχει γίνει θέμα γιατί λέει παίρνει ναρκωτικά! Ά στο διάολο...! Εδώ 20 χρόνια πριν οι Queen είχαν στα πάρτυ τους νάνους με δίσκους με κοκαϊνη στο κεφάλι και ο Ozzy δάγκωνε ζωντανές νυχτερίδες on stage από τη μαστούρα...Οι παλιές groupies των συγκροτημάτων έβγαζαν βιβλία και απαριθμούσαν με πόσους ροκ σταρ έχουν πάει (και η λίστα συνήθως ήταν ατελείωτη...) και όποτε οι Guns n Roses πήγαιναν σε ξενοδοχείο έκαναν όλα τα δωμάτια λαμπόγυαλο! Για να μην μιλήσουμε για Keith Richards, Aerosmith  και τα συναφή...Σε λίγο θα βγει και τραγούδι κατά των ναρκωτικών, όπως το We are the world!

Το ζητούμενο στην υπόθεση φυσικά δεν είναι να προβάλλεται το sex ή η χρήση ναρκωτικών ως θετικά μηνύματα. Αυτά έτσι κι αλλιώς αυτά μπορεί να τα βρει ο καθένας ανά πάσα στιγμή. Αλλά οι περισσότεροι ακροατές ζητούν από τους rock/pop/movie stars να έχουν μια εικόνα που θα τους κάνει να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα και θα τους παίρνει τα προβλήματα από το μυαλό. Ένας ροκ σταρ πρέπει να εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος σχεδόν υπερβατικός, που θα ξεφεύγει από τα στενά, μίζερα πλαίσια της ζωής του μέσου ανθρώπου. Αυτού του είδους οι καλλιτέχνες είναι που θα εμπνεύσουν και την επόμενη γενιά μουσικών, οι οποίοι θα είναι και οι συνεχιστές τους: αυτοί των οποίων τη ζωή θα θέλει να ζήσει ένας 17χρονος και που θα ζηλεύει ένας 40άρης! Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα της popular μουσικής ως μέσο διασκέδασης. Όπως πολύ εύστοχα το είχε θέσει ο Freddie Mercury: "Θέλω όσοι έρχονται σε ένα show των Queen να ξεχνούν για λίγο τα προβλήματα τους και να διασκεδάζουν με την καρδιά τους για 2 ώρες. Μετά μπορούν να φύγουν και να συνεχίσουν την καθημερινότητα τους". Εγώ πάντως όταν είδα τους Snow Patrol (που βγήκαν πριν τους U2 στο ΟΑΚΑ) το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αν πρέπει να πάω τουαλέτα ή για μπύρες.

Η τάση λοιπόν στην mainstream μουσική είναι να υπάρχουν politically correct καλλιτέχνες που θα υπακούουν στους κανόνες του συστήματος και θα ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και δυστυχώς όσο συνεχίζεται αυτό τόσο πιο βαρετή και ανέμπνευστη θα γίνεται η μουσική πραγματικότητα...

Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011

How would u like your Superpower?

Κάθε μέρα τουλάχιστον καμία εκατοστή Έλληνες ανά την χώρα (συχνά και εγώ ο ίδιος) ρίχνουμε μια κατάρα στις ΗΠΑ, έτσι...για να πάει καλά η μέρα! Είναι δεδομένο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν αυτή τη στιγμή τη μοναδική υπερδύναμη του πλανήτη. Τη μοναδική χώρα που συνδυάζει τεράστια οικονομική και στρατιωτική ισχύ, που μπορεί να επηρρεάζει με τις επιλογές τις πολλά κράτη -δορυφόρους και να επεμβαίνει (συχνά τελείως απροκάλυπτα) στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών για να διασφαλίζει τα συμφέροντα της. Όπως είναι λόγικο αυτό δημιουργεί μια αντιπάθεια σε πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο, αντιπάθεια που επεκτείνεται συχνά και κατά των πολιτών των ΗΠΑ, οι οποίοι συνήθως δεν έχουν ιδέα τι γίνεται εκτός των ορίων της πολιτείας που ανήκουν (ούτε κάν της χώρας!).

Είναι δικαιολογημένη λοιπόν αυτή η αντιμετώπιση για τις ΗΠΑ; Καταρχάς, να κάνουμε μια παραδοχή : Από τη στιγμή που ξεκίνησε η βιομηχανική επανάσταση και το διεθνές εμπόριο, ήταν δεδομένο ότι κάποια στιγμή οι συσχετισμοί δυνάμεων θα ανατρέπονταν και θα υπήρχε μια δύναμη μεγαλύτερη από τις άλλες. Από εκεί και περά ας σκεφτούμε τι θα συνέβαινε στα παρακάτω θεωρητικά ενδεχόμενα:

1. Αν η Αμερικάνικη Επανάσταση είχε καταπνιγεί και η Αγγλία είχε διατηρήσει την κυριαρχία της. Τότε πιανότατα αυτή θα ήταν η σύγχρονη υπερδύναμη. Πάνω κάτω τα πράγματα θα ήταν τα ίδια, με τη (σημαντική) διαφορά ότι οι Άγγλοι κυβερνώνται διαχρονικά από 'γαλαζοαίματους', οι ταξικές διαφορές είναι σαφώς πιο σημαντικές εκεί και συνπεπώς διακατέχονται από μια έμφυτη υπεροψία (φαίνεται άλλωστε και στο πως διοικούσαν τις αποικίες τους..). Συνεπώς θα μιλούσαμε μάλλον για μια  παλαιού τύπου υπερδύναμη, αρκετά λιγότερο δημοκρατική και πιο συντηρητική στη διακυβέρνηση από αυτή των ΗΠΑ.

2. Αν ο Ναπολέοντας δεν έχανε στο Βατερλώ, δεν πουλούσε τη Λουιζιάνα στους Αμερικάνους, και η Γαλλία είχε καταφέρει να κατακτήσει το μεγαλύτερο κομμάτι της Ευρώπης (μαζί και τη Μ.Βρετανία). Τότε η Ευρώπη (και ένα κομμάτι της Αμερικής) θα ήταν βασικά Γαλλική επαρχία. Κατά πάσα πιθανότητα η Ευρώπη θα είχε ενωθεί πολύ νωρίτερα και θα ονομαζόταν Γαλλική αυτοκρατορία. Θα έχανε όμως μεγάλο κομμάτι της πολυπολιτισμικότητας της (καθώς είναι γνωστός ο Γαλλικός σωβινισμός) και οι γαλλικές τέχνες θα κυριαρχούσαν. Οι αποικίες των Γάλλων δεν θα ελευθερώνονταν και η Βόρεια Αφρική θα ενσωματωνόταν στην Γαλλική Αυτοκρατορία. Με λίγα λόγια: μοναρχία σε μεγάλη κλίμακα.

3. Αν ο Χίτλερ κέρδιζε τον πόλεμο (δηλαδή αν έχανε 1 εβδομάδα λιγότερη στην Ελλάδα...) και η Γερμανία νικούσε στη Ρωσσία, θα μίλουσαμε για μια αδιανόητα μεγάλη ναζιστική αυτοκρατορία, που θα εκτεινόταν από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό ωκεανό, έχοντας μέσα της όλη την Ευρώπη και την Σ. Ένωση! Νομίζω δεν χρειάζεται να επεκταθώ...

4. Αν η Σοβιετική Ένωση δεν διαλυόταν και τελικά υπερίσχυε των ΗΠΑ. (μάλλον δύσκολο σενάριο), τότε, η βασική υπερδύναμη θα ήταν υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Το ανατολικό μπλόκ θα διευρυνόταν, το Τείχος δεν θα έπεφτε ποτέ, και υπό την έντονη πίεση των αντιφατικών καθεστώτων ο Γ' Παγκόσμιος μάλλον δεν θα αργούσε να έρθει.

5. Αν η Κίνα είχε κερδίσει τον 1ο (κυρίως) και τον 2ο (που βγήκε ισοπαλία) Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο με την Ιαπωνία και την προσαρτούσε στα εδάφη της μαζί με την Β.Κορέα. Τότε θα δημιουργούταν μια ασιατική υπερδύναμη με απεριόριστα αποθέματα και ανθρώπινο δυναμικό, μοναρχικού-απολυταρχικού τύπου η οποία (βάσει της ιστορίας της Κίνας) αργά η γρήγορα θα γινόταν επεκτατική προς δυσμάς. Ίσως το 2ο χειρότερο σενάριο μετά τον Χίτλερ..

Όπως και να έχει, είναι εμφανές ότι, δεδομένου της ύπαρξης μιας τουλάχιστον υπερδύναμης, τα πράγματα με τις ΗΠΑ στη θέση αυτή είναι μάλλον καλύτερα από ότι αν είχαμε κάποιον άλλον. Όντας μια νέα, δημοκρατική χώρα που δημιουργήθηκε από μετανάστες και γενικότερα από φτωχούς ανθρώπους, δεν διακατέχεται (στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον) από σύνδρομα προσάρτησης εδαφών και δημιουργίας αυτοκρατοριών, ούτε κυβερνάται από απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο να συμβάλλει προς την κατεύθυνση αυτή. Σίγουρα κάνει χρήση της δύναμης της για επιβολή των συμφερόντων της και σίγουρα οι ηγέτες της έχουν τελέσει πολιτικά εγκλήματα κατά καιρούς. Ιστορικά παρόλα αυτά , καμία μεγάλη δύναμη δεν ήταν ποτέ ειρηνική και αμέτοχη. Σύνηθως, όσο μεγαλύτερη  η χώρα, τόσο πιο βίαιες οι επεμβάσεις. Αναλογικά λοιπόν, και σε σχέση με τα εναλλακτικά σενάρια, οι ΗΠΑ θεωρώ ότι μάλλον είναι η λιγότερο κακή υπερδύναμη που θα μπορούσαμε να έχουμε...

Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011

Νωρίς...

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο συχνά είναι τα πρωινά που ταυτίζομαι με τον δύσμοιρο το Μετζέλο...



P.S.: Χρήστο καλή αρχή εκεί που είσαι ρε. Πιστεύω πάντως θα υπάρξουν κάποια πρωινά που θα το μνημονεύσεις το τραγούδι...

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

Περί αστέρων...

Σήμερα το απόγευμα, στο γυρισμό από τη δουλειά με το μετρό, τελείωσα την αυτοβιογραφία του Μάρλον Μπράντο (βλ. προηγούμενη ανάρτηση για πληρη τίτλο). Η αλήθεια είναι πως δεν θα σκεφτόμουν εύκολα να αγοράσω ή να δανειστώ το συγκεκριμένο βιβλίο. Επειδή όμως περνάω μια φάση που θέλω να διαβάζω και να ακούω καινούργια πράγματα, εμπιστεύτηκα το συνάδελφο που πρότεινε να μου το δανείσει...και πόσο δίκιο είχε!

Μιλάμε πραγματικά για μια βιογραφία με όλη τη σημασία της λέξεως! Ένα βιβλίο όπου ο Μάρλον Μπράντο ξεγυμνώνει ουσιαστικά την προσωπικότητα του στον αναγνώστη, απομυθοποιεί πρώτα από όλους τον εαυτό του και μετά όλο το Χόλιγουντ και κάνει μια κατάθεση από ψυχής που πραγματικά θα μνημονεύω για αρκετό καιρό. Αυτό που διαφοροποιεί το συγκεκριμένο βιβλίο από μια άλλη (αυτό)βιογραφία, είναι ότι το κύριο μέλημα του συγγραφέα δεν είναι να προβάλλει την καρίερα του ως ηθοποιός, αλλά να κάνει τον αναγνώστη να τον καταλάβει ως άνθρωπο και προσωπικότητα ανεξάρτητα από την επαγγελματική του ιδιότητα και τα επιτευγματά του. Όντας αυτοκριτικός, αλλά και κυνικός, απέναντι στον εαυτό του, γίνεται απόλυτα πιστευτός (σε μένα τουλάχιστον) όταν μιλάει για το τι κρύβουν τα φώτα του Χόλιγουντ, αλλά και όταν αναπτύσει την δική του κοσμοθεωρία.

Δεν έχει νόημα να αναλύσω περαιτέρω το περιεχόμενο του βιβλίου. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται να μάθουν κάποια πράγματα για  έναν από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς ηθοποιούς ever (κατά κοινή ομολογία), αλλά και κάποια παραλειπόμενα για το χόλιγουντ και το σίνάφι του. Κυρίως όμως εγώ το εξέλαβα σαν μια πρόκληση. Μια πρόκληση για τον καθένα μας να προβληματιστεί για τη γενικότερη φιλοσοφία ζωής που έχουμε υιοθετήσει (πάνω κάτω) οι περισσότεροι. Μια πρόκληση για να αντιληφθει τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή. Και τέλος μια πρόκληση να συγκρίνει συμπεριφορές, απόψεις και αξίες και να συνειδητοποιήσει πόσο απέχουν οι ουσιαστικοί σταρ από τα κατασκευασμένα ανθροποειδή που μας πλασάρουν παντού...